Over feminisme, vrouwenrechten en emancipatie

In dit stukje ga ik mijn mening geven over feminisme, vrouwenrechten en emancipatie. Ik ben zelf geen kenner en kan alleen maar mijn eigen mening geven, op basis van mijn eigen beleving. Het waren incidenten zoals rond Kaat Bollen, Tara Gins en andere recente zaken die me in mijn pen deden kruipen.
Zelf ben ik te lang ook naïef geweest. Meer en meer zie ik dat we allemaal onze rol moeten spelen: vrouwen door zichzelf te durven blijven, vrouwelijk en sterk in hun schoenen, mannen door zonder schrik een vrouw als gelijkwaardige te behandelen.

“Over feminisme, vrouwenrechten en emancipatie” verder lezen

Warme steden en dorpen

Ik denk dat ik moet terugkeren naar de eerste dagen op Erasmus. Toen besefte ik voor de eerste keer wat eenzaamheid zou voorstellen. Ik was alleen vertrokken en na een week had ik ngo niemand in levende lijve gesproken, behalve voor utilitaire zaken zoals inschrijven, eten kopen, een kot zoeken. 

Hoezeer ik ook vandaag in drukke periodes wat overprikkeling ervaar en kan genieten van een wandeling in stilte in een gestolen moment: ik heb mensen nodig.

“Warme steden en dorpen” verder lezen

Oog voor het kleine

In de derde quarantaineweek merkte ik dat ik veel begon te piekeren. Daardoor genoot ik ook niet meer van de voordelen van de quarantaine of van kleine fijne momenten met het gezin. Ik dacht vooral aan “na deze quarantaine” en miste zo de mooie zaken met het gezin die er uiteindelijk voor ons ook waren, gezien we alle vier full-time samen konden zijn.

Dus besloot ik om even op te lijsten wat voor kleine, mooie elementen deze Corona ons bracht. Op die manier was ik dankbaar voor de dagen die voorbijgingen. Gelukkig, want intussen zitten we in week 7 en het einde is nog niet in zicht.

“Oog voor het kleine” verder lezen

Alleenstaand

Door af en toe (vrijwillig) ervoor te kiezen om als alleenstaande ouder een tripje te doen met de kinderen van één of meer dagen of door soms een werkweek te overleven met een echtgenoot die weg is voor zijn werk, leerde ik heel veel respect te hebben voor alleenstaande moeders/vaders.

“Alleenstaand” verder lezen

Over off- en on-line

Mijn man en ik, wij zijn niet zo van dat early adopters-type. We doen eerder van “slowly following” en dan nog niet met alle hypes. Zo hebben we geen streaming-verslaving aan Netflix en Spotify. Mijn telefoon is toevallig dat model omdat mijn werkgever me die geeft en onze kinderen geloven nog steeds dat onze iPad enkel in ons eigen huis kan werken, daarbuiten niet.

“Over off- en on-line” verder lezen

Over vuurwerk in je hoofd

unnamed (6)“een goede gezondheid”. Het is iets wat we elkaar allemaal toewensen met Nieuwjaar. En als je dan echt in de ogen van mensen kijkt, zie je gauw wie spreekt uit ervaring en bij wie dit een plichtmatige uitspraak is.

Er zijn altijd mensen die het zwaarder treffen. Denk maar aan de kleine engel van Ellen, mum of 4. Of Cosette, de lieve dochter van Charlotte via Instagram. Denk maar aan de mensen die ik dit jaar de strijd zag aangaan – en soms verliezen – tegen kanker. Denk maar aan mensen die de zin van het leven niet meer durven/kunnen/willen zien.

Ik deel graag even mijn ervaringen.

Onze dochter heeft soms vuurwerk in haar hoofd.

Het was vorige week drie jaar geleden dat dit de eerste keer gebeurde. Slaapdronken werd ik geconfronteerd met een kleuter die op een beestachtige manier lag te beven en te roepen in haar bed. Je denkt aan de slapende mannen in huis, maant aan tot stilte, spreekt smekende en troostend woorden. Heel even flitsen de beelden van The Excorcist door je hoofd. En na enkele lange minuten… weer stilte en rust. En beduusd kroop ik weer in mijn bed.

De volgende ochtend leek het even een nachtmerrie. In de rush van de ochtendspits naar de achtergrond verdringend, opeens in herinneringen opgedoemd tijdens de lunchpauze. Ik bedacht dat in de nacht alles erger lijkt en zwakte het af. Een slechte droom zal het wel geweest zijn.

De weken verstrijken en worden een maand. ’s Nachts uit bed moeten omdat ze roept “omdat mijn been trilt”. “Ja, meid, dat gebeurt wel eens, slaap maar verder”. Dan een tweede keer, zo roepen en trillen en erna volledig krachteloos. Korter, maar het zet je tot nadenken. Toch eens een afspraak maken bij die kinderneuroloog. Confrontatie met hoe moeilijk die studie op de hersenen nog is, zelfs in de beste ziekenhuizen van ons Westers land. De vraag om te documenteren en te filmen. Verbijstering: in plaats van haar vast te houden, tegen te houden, moet je er een camera opzetten. Paniek ook: als het overgeven op de vreemdste momenten opduikt en dr. Google het woord hersentumor steeds hoger zet bij de zoekresultaten.

En dan, anderhalf jaar na die eerste van vele aanvallen later, diverse scans verder, valt de bevestiging dat het epilepsie is. De zoektocht naar de oorzaak wordt gestaakt, die naar een methode om grip te krijgen, begint.

Je hoort me zeker niet klagen. Het is beperkt tot de nacht, voornamelijk en geeft geen impact, dat we denken, op haar dagelijks functioneren. Daardoor kan je haar met een gerust hart laten spelen bij vriendinnetjes en op schoolreis mee laten gaan. Een administratieve mallemolen om dat uitgekozen medicament in België te krijgen, neem je erbij. De fiches om op school en vakantiekampjes de medicatie toe te dienen, neem je erbij. Je neemt overal een noodpil mee en op reis heb je reserve mee voor een hele zomer.

Het moeilijkste blijft echter de angst. De babyfoon doet weer zijn intrede en net als ze beiden weer wat doorslapen en je met een geruster hart ze bij een babysit laat, is er een onrust die zich nestelt in je achterhoofd. Het is een klein duiveltje dat met je meereist, waar je ook gaat. De enige keer dat je op je gemak bent, is wanneer ze naast je slaapt in het grote bed. Logeerpartijtjes worden nog niet ingevoerd en de enige deur waar je hen vroeger eens een nachtje kon brengen, blijft subtiel ook gesloten.

Vorige week nog, hoorden we een klein geluidje op de babyfoon terwijl we tv keken. We legden de focus onmiddellijk naar dat kleine apparaat dat de link met de hogergelegen verdieping maakt. Nog een geluid, een snik. Ik ren naar boven en beelden van de laatste grote aanval, acht ellenlange minuten geschreeuw en gebonk schieten door je  hoofd. De MUG die kwam opgereden, te laat maar hij was er toch. De ellenlange minuten je dochter zien schokken en bewegen en haar niet kunnen bereiken. De afstand tot haar geest, helemaal weg in de wolken. De ellenlange minuten aftellen, de noodpil niet willen/durven inzetten. En dan aankomen bij haar bed en zien dat het niets is, een droom, even wakker. Weer extra waken, vele keren wakker worden in die nacht, de onrust die weer opflakkert.

Vuurwerk in haar hoofd. Ik zie het liever in de zomernacht boven haar lieflijke gezicht.

 

vuurwerk_3